Zapisy Dyrektywy Parlamentu Europejskiego 2009/125/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiają ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią. Przy czym „produkt związany z energią” oznacza każdy towar mający wpływ na zużycie energii podczas jego używania, który jest wprowadzany do obrotu lub użytkowania i zawiera części, które mają zostać włączone do produktów związanych z energią objętych ww dyrektywą.
Poza produktami, które wykorzystują, wytwarzają, przekazują lub mierzą energię, niektóre produkty związane z energią, w tym produkty stosowane w budownictwie, takie jak okna i materiały izolacyjne, lub pewne produkty wykorzystujące wodę, takie jak końcówki prysznica lub krany, również mogą przyczyniać się do znacznych oszczędności energii podczas ich użytkowania.
Okna stanowią istotny element systemu zapewniającego komfort klimatyczny w pomieszczeniu, wpływając w znacznej mierze na zapotrzebowanie energetyczne budynku. Powszechnie używanym współczynnikiem charakteryzującym efektywność energetyczna okien jest współczynnik przenikania ciepła U określający straty ciepła przez przenikanie. Współczynnik ten nie opisuje jednak pełnego bilansu energetycznego okna. W rzeczywistości poza stratami ciepła na drodze przenikania, okna stanowią istotne źródło zysków ciepła od promieniowania słonecznego, umożliwiają infiltrację/eksfiltrację powietrza a ponadto stanowią źródło światła dziennego. Po uwzględnieniu powyższych zjawisk może okazać się, iż najkorzystniejszy bilans energetyczny osiągniemy niekoniecznie w przypadku okien o najniższym współczynniku U, gdyż osiąganemu ograniczeniu strat ciepła może towarzyszyć znaczący spadek ilości pozyskiwanego ciepła za pośrednictwem promieniowania słonecznego. Sytuacja komplikuje się dodatkowo w przypadku analizy bilansu energetycznego w ciągu całego roku z uwzględnieniem zarówno zapotrzebowania na ciepło w ciągu sezonu grzewczego jak i zapotrzebowania na chłód w ciągu sezonu chłodniczego. Oznacza to, iż współczynnik przenikania ciepła nie jest parametrem charakteryzującym w wystarczającym stopniu wpływ okna na charakterystykę energetyczną budynku.
Procedura wyznaczania bilansu energetycznego okna z uwzględnieniem wszystkich parametrów opisujących jego właściwości energetyczne jest skomplikowana, ponieważ wymaga obliczeń nie tylko dla samego okna, ale i całego budynku. Na potrzeby certyfikacji niezbędne jest opracowanie uproszczonej metody wyznaczania takiego bilansu, tak aby potencjalny odbiorca mógł dokonać wyboru opartego na rzeczywistych korzyściach wynikających z zastosowania danego okna, a nie jedynie na jednym z wielu parametrów charakteryzujących okno. Okna o najniższym współczynniku przenikania ciepła U niekoniecznie muszą mieć najbardziej korzystny bilans energetyczny.
Opracowanie polskiego systemu certyfikacji wymaga, wyznaczenia parametrów charakterystycznych tj. liczba stopniogodzin okresu ogrzewania i chłodzenia oraz natężenie promieniowania słonecznego z uwzględnieniem stopnia ich wykorzystania dla sezonu grzewczego oraz chłodniczego na obszarze naszego kraju bądź stref klimatycznych.

źródło: miesięcznik Energia i Budynek 11/2010 – A. Panek, J. Rucińska, A. Trząski „Certyfikacja energetyczna okien„